Το μεγαλύτερο λάθος που κάνουμε στις φιλίες μας

0


Πριν κατηγορήσεις τον κολλητό σου, σκέψου αυτό…

Μπορεί η φιλία ως έννοια να είναι κάτι μεγαλειώδες, όμως οι φίλοι δεν παύουν να είναι άνθρωποι με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Άνθρωποι με διαφορετικότητες, με ελαττώματα, δικαιώματα, προσωπική στάση ζωής κι ιδέες διαμορφωμένες σύμφωνα με τη δική τους ιδιοσυγκρασία. Άνθρωποι με δική τους ζωή.

Πολλές φορές, από την ανάγκη μας να καταπολεμήσουμε δικά μας κενά και την εσωτερική μας μοναξιά η οποία ομολογουμένως μπορεί να γίνει αδυσώπητη όσο δεν καταφέρνουμε να εστιάσουμε στις αιτίες της, αδικούμε τους φίλους μας περιμένοντας από εκείνους να παίξουν δεκάδες ρόλους προκειμένου να γεμίσουν τα άδεια εκείνα σημεία που κατατρώνε την ψυχή μας. Κάπως έτσι, αν δεν καταφέρουν οι φίλοι ως άλλοι θεοί να δηλώσουν πανταχού παρόντες, μας απογοητεύουν θαρρείς και φταίνε εκείνοι πιο πολύ από τα πραγματικά άλυτα θέματά μας όπως αναφέρει το enallaktikidrasi.com.

Όταν η ζωή μας φαντάζει αδιέξοδο και κάθε τομέας της μοιάζει να οδηγεί σε μονοπάτια ματαιότητας, δεν είναι ο φίλος η αιτία ούτε η λύση. Σχεδόν σε όλα όσα ταλανίζουν το μυαλό μας, η απάντηση είναι ο εαυτός μας, ίσως σε συνδυασμό πολλές φορές με εξωγενείς παράγοντες που διαμορφώνουν πρακτικά τις συνθήκες. Ωστόσο ο εαυτός μας είναι κυρίως εκείνος που ουσιαστικά κρύβεται πίσω από τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τη ζωή.

Ο φίλος θα ακούσει τα ψυχολογικά προβλήματά μας όμως δεν είναι και δε θα έπρεπε να είναι δουλειά του να τα λύσει. Αν δεν καταφέρνουμε οι ίδιοι να κουμαντάρουμε, να κατανοήσουμε, να συνειδητοποιήσουμε, να αποδεχτούμε, να καταπολεμήσουμε τις σκέψεις μας, τους φόβους, τα κατάλοιπα, τις ανασφάλειες και τα απωθημένα μας, το πλασματικό δεκανίκι της φιλίας δεν θα αποτελέσει ποτέ αληθινή βοήθεια. Ίσως μόνο έναν τρόπο μέσω του οποίου θα ξεχνιόμαστε πάντα προσωρινά.

Ο φίλος δεν είναι ψυχολόγος ή ψυχίατρος. Είναι ο άνθρωπος που θα μας προσφέρει ένα αφτί κι έναν ώμο, μια καλή κουβέντα ή ένα προσωρινό ντοπάρισμα μα είναι άδικο να περιμένουμε από εκείνον να μένει πάντα απίκο απέναντι στα ίδια προβλήματα που αντιμετωπίζουμε από πάντα αν εμείς οι ίδιοι δεν έχουμε βρει ή δε θέλουμε να βρούμε τρόπο να προσπαθήσουμε να τα λύσουμε.

Ο φίλος δεν είναι ούτε γονιός μας ούτε ερωτικός μας σύντροφος. Αν νιώθουμε πως κάτι μας λείπει σε αυτούς τους τομείς, είναι άδικο να έχουμε την απαίτηση από τον φίλο να καλύψει συναισθηματικά κενά που δεν μπορεί και δεν θα έπρεπε να μπορεί να το κάνει. Είναι επίσης άδικο να κατηγορούμε τον φίλο που έχει προσωπική ζωή και θέλει να αφιερώσει χρόνο σε εκείνη όταν εμείς δεν έχουμε σαν να φταίει εκείνος και για το ότι έχει σύντροφο και που δεν έχουμε εμείς.

Ας μην ξεχνάμε πως η καθημερινότητά μας αποτελείται από ανάγκες όπως η εργασία, ο προσωπικός μας χρόνος, ο χρόνος για ξεκούραση, ο χρόνος που θα αφιερώσουμε στη σχέση μας -ώστε να διατηρηθεί και να μη γίνει άλλη μια ανούσια συνήθεια, ο χρόνος που θα βρεθούμε με φίλους οι οποίοι πολλές φορές δε συνδυάζονται μεταξύ τους και θα πρέπει ακόμη κι εκεί οι ώρες να μοιραστούν. Όσο προγραμματισμένο κι αν ακούγεται κάτι τέτοιο δεν παύει να ισχύει και το αντιλαμβάνεται κανείς μόνο κατά της διάρκεια που όλα αυτά του συμβαίνουν.

 

 

 

Διαβάστε περισσότερα εδώ: news.gr

Share.


Leave A Reply