Πώς να μιλάμε στα παιδιά μας

Να μια δυσάρεστη αλήθεια: Καμιά φορά μιλάμε τόσο άσχημα στον εαυτό μας που αν μιλούσαμε έτσι σε κάποιον ξένο θα μας έκοβε την καλημέρα.

Να μια ακόμα πιο δυσάρεστη αλήθεια: Καμιά φορά μιλάμε άσχημακαι στα παιδιά μας – και δεν το καταλαβαίνουμε καν.

Διάβασα τις προάλλες ένα απόσπασμα του βιβλίου Between Parent and Child, του Haim G. Ginott που αναφέρεται σε αυτό ακριβώς.  Μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε ότι καμιά φορά μιλάμε άσχημα στα παιδιά μας, άθελά μας. Και αυτό χρειάζεται να το αλλάξουμε γιατί ο τρόπος που μιλάμε στα παιδιά μας επηρεάζει τον τρόπο που βλέπουν τον κόσμο γύρω τους και κυρίως τον εαυτό τους.

Να ποιο ήταν το απόσπασμα:

Τι λέμε σε μια καλεσμένη που ξέχασε την ομπρέλα της στο σπίτι μας; Μήπως την κυνηγάμε και της λέμε «Τι σου συμβαίνει; Κάθε φορά που έρχεσαι στο σπίτι ξεχνάς κάτι. Αν δεν ξεχάσεις το ένα, θα ξεχάσεις το άλλο. Γιατί δεν μπορείς να μοιάζεις περισσότερο στην αδελφή σου; Όταν έρχεται εκείνη να με επισκεφτεί ξέρει πώς να συμπεριφερθεί. Είσαι 44 χρονών! Δε θα μάθεις ποτέ; Δεν είμαι εδώ να σε υπηρετώ! Βάζω στοίχημα ότι θα ξέχναγες και το κεφάλι σου αν δεν ήταν κολλημένο στους ώμους σου.»

Δεν μιλάμε έτσι σε μια καλεσμένη. Της λέμε απλά «Αλίκη, η ομπρέλα σου!» χωρίς να την αποκαλέσουμε «αφηρημένη». Οι γονείς πρέπει να μάθουν να μιλάνε στα παιδιά τους με τον ίδιο τρόπο που μιλάνε στους καλεσμένους.

Πηγή: aspaonline.gr