Με Σταθ-ερή ματιά | Ο Σταύρος Τσαγκαράκης μας ταξιδεύει στον κόσμο της γυναίκας!

Το Σάββατο 28/01 πραγματοποιήθηκε στο πνευματικό κέντρο η παρουσίαση του βιβλίου “Οι ζωές που δεν έζησαν” του κ. Σταύρου Τσαγκαράκη. Η αλήθεια είναι πως ήταν μόλις η δεύτερη φορά που θα παρευρισκόμουν σε μία παρουσίαση βιβλίου, καθώς δεν είμαι μεγάλος οπαδός του αθλήματος. Τα βιβλία που έχω διαβάσει έχουν στην πλειοψηφία τους πρακτικό χαρακτήρα  και μου πρόσφεραν άμεσα τον πλούτο τους διαβάζοντάς τα. Το να ψαχουλεύω μέσα στις γραμμές για τυχόν κρυφά μηνύματα και σημαντικές λεπτομέρειες πάντα με κούραζε. Όπως επίσης δεν βρίσκω και κανένα ενδιαφέρον για λογοτεχνικά βιβλία βγαλμένα από την φαντασία κάποιου. Παρόλα αυτά επέλεξα να περάσω το απόγευμα του Σαββάτου μου στην παρουσίαση ενός βιβλίου με…”14 μικρές ιστορίες γυναικών” που ένας άντρας (!) φαντάστηκε, αποτύπωσε στο χαρτί σε μορφή κινηματογραφικών καρέ, και μας τις παρουσίασε. Και ξέρετε κάτι; Δεν το μετάνιωσα καθόλου. Ίσα ίσα θα ήθελα να γυρίσω τον χρόνο πίσω και να αισθανθώ ξανά όλη αυτή την ενέργεια θετικών συναισθημάτων που είχε κατακλύσει την, κατάμεστη από κόσμο, αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου. Σε αυτό σίγουρα βοήθησαν και οι προσκεκλημένες της παρουσίασης,Παναγιώτα Γραψά (εκπαιδευτικός-συντονίστρια παρουσίασης),  Άννα Μαρία Μουτεβελή (συνθέτρια-πιανίστρια), Βασιλική Σακκά (σύμβουλος φιλολόγων Μεσσηνίας), Ευαγγελία Ανδριτσάνου (μεταφράστρια- ψυχοθεραπεύτρια και παλιά μαθήτρια του κ. Σταύρου), καθώς και οι ηθοποιοί Γεωργία Τσαγκαράκη και Σταυρούλα Μπαρδουνιώτη που διάβασαν αποσπάσματα του βιβλίου και χάρις τον μοναδικό θεατρικό τους τρόπο έδωσαν μία ξεχωριστή νότα στην βραδιά.

Ο κ. Τσαγκαράκης βλέπετε, δεν είναι ένας τυχαίος άνθρωπος. Ο χαρακτηρισμός, “πρότυπο δασκάλου”, είναι λίγος για να τον περιγράψει. Θα τον δείτε συχνά σε στέκια της πόλης να πίνει ελληνικό βαρύ γλυκό με μαθητές του όλων των ηλικιών. Αυτό που μου έχει κάνει ιδιαίτερη εντύπωση είναι ο τρόπος που τον κοιτούν οι μαθητές του. Κρέμονται από τα χείλη αυτού του υπέροχου ανθρώπου. Πάντα ευδιάθετος με την χαρακτηριστική άρθρωση του, λες και ο θεός του έδωσε αυτή την ιδιαίτερη ομιλία ώστε να τραβάει την προσοχή για να τον ακούν περισσότερα άτομα. Πραγματικά ένας ευφυέστατος άνθρωπος που έχει πολλά να δώσει σε όποιον συνυπάρξει μαζί του, έστω και μέσα από τα βιβλία του. Στο πρώτο του συγγραφικό εγχείρημα , “Το όνειρο του καθηγητή Κλίμη” , αποτύπωσε τα όνειρα του για ένα ιδανικό σχολείο, καθώς η εκπαίδευση και τα παιδιά ήταν πάντα η μεγάλη του αγάπη. Αυτή τη φορά γράφει για την “γκρίζα” ζωή των γυναικών. Των γυναικών που λόγω φύλλου αντιμετωπίζουν σωρεία προβλημάτων που εμείς οι άντρες ούτε καν φανταζόμαστε. Και όμως ο κ. Σταύρος, μας βάζει στο πετσί των ρόλων. Διαβάζοντας τις “14 μικρές Ιστορίες γυναικών” μου φάνηκε αδιανόητο πως όλα αυτά τα έχει γράψει άντρας. Η έμφυλη διάσταση της γραφής του κ. Σταύρου θα εντυπωσιάσει σίγουρα και τους πιο έμπειρους αναγνώστες. “Οι ζωές που δεν έζησαν” και οι λόγοι που οδήγησαν στο να μη κάνουν τα όνειρα τους πραγματικότητα καταγράφονται τόσο μοναδικά που ταυτίζεσαι κάποιες φορές με τις ηρωίδες του. Τις ηρωίδες του που όπως παραδέχτηκε και ο ίδιος σε καλλιτεχνικό “πηγαδάκι” πριν την παρουσίαση, «δεν ξέρουν να αγαπάνε».

Η αλήθεια είναι πως η γυναίκα είναι πιο ευάλωτη, τόσο ψυχολογικά όσο και σωματικά από τον άντρα. Έχει την ανάγκη φροντίδας και προστασίας από αυτόν. Είναι κάτι που πηγάζει από μέσα μας και ξεκινάει από τους πρώτους ανθρώπους. Πρόκειται για ένστικτα που αναπτύσσονταν για χιλιάδες χρόνια, όταν οι προϊστορικοί άντρες έβγαιναν να κυνηγήσουν στις ακραίες καιρικές συνθήκες για να βρουν τροφή και οι γυναίκες παρέμεναν στην ασφάλεια της ζεστής σπηλιάς. Οι σημερινές γυναίκες δεν έχουν ανάγκη από τον άντρα να τους φέρει τροφή, ίσα ίσα μπορεί και να έχουν αντιστραφεί οι συγκεκριμένοι ρόλοι, αλλά τα ένστικτα έχουν παραμείνει. Εξ αιτίας αυτών των ενστίκτων πολλές γυναίκες πέφτουν θύματα ακραίων συμπεριφορών και σε αρκετές περιπτώσεις γίνονται έρμαια των αντρών. Από λεκτική βία, σεξισμό, υποτίμηση στον επαγγελματικό τομέα, ακόμα και ενδοοικογενειακή βία, ή πιο σωστά …αρσενική βία! Τώρα, σχετικά με αυτό το τελευταίο, γιατί η ντροπή και ο θυμός μου ταυτόχρονα έχουν βαρέσει κόκκινο; Η εσωστρέφεια στο συγκεκριμένο θέμα είναι μεγαλύτερο πρόβλημα και από το ίδιο το πρόβλημα. Δεν χτυπάς μια γυναίκα ό, τι και να σου έχει κάνει. Και ξέρεις γιατί; Όχι γιατί είναι αδύναμη, απλώς βρίσκεται σε άλλη κατηγορία. Είναι ΓΥΝΑΙΚΑ. Ακόμα και ένα τριαντάφυλλο να θες να της προσφέρεις πρέπει να φροντίσεις να βγάλεις με προσοχή τ’ αγκάθια, μη τυχόν και τρυπηθεί…

Όπως αντιλαμβάνεστε, σας συστήνω ανεπιφύλακτα το βιβλίο “Οι ζωές που δεν έζησαν” του κ. Τσαγκαράκη. Αν και δεν είμαι σε καμία περίπτωση βιβλιοφάγος το διάβασα μέσα σε δυο απογεύματα και με βοήθησε ώστε να κατανοήσω καλύτερα την συμπεριφορά που αρμόζει σε μία γυναίκα. Είτε είναι άγνωστη, γνωστή, φίλη, μάνα, κόρη, σύντροφος. Πρέπει όλοι να καταλάβουμε τον αμύθητο θησαυρό που κρύβεται μέσα μας ή δίπλα μας, και λέγεται γυναίκα. Ο κ Σταύρος έγραψε ένα βιβλίο για να μας βοηθήσει σ’ αυτό και το αφιερώνει… που αλλού; Στην γυναίκα του.

Του Στάθη Γιαννακόπουλου (stathisgian89@gmail.com)