Τ’ ότι μας λείπει κάποιος δε σημαίνει ότι είναι κι ο κατάλληλος για εμάς

Οι άνθρωποι περνούν, κοιτούν, μιλούν. Πότε μένουν και πότε φεύγουν. Οι σχέσεις έρχονται, σε γεμίζουν, κάποτε ίσως σε αδειάσουν κι έπειτα τελειώνουν. Ή τελειώνει ό,τι συνέχεια μπορεί να υπάρξει. Χαίρεσαι από την απελευθέρωση ή λυπάσαι από τη ραγισμένη «καρδιά» και μερικές φορές μετανιώνεις για όσα έκανες ή ακόμα και για το τέλος που έβαλες. Σου είχε φανεί τόσο σωστή επιλογή τότε, ότι θα έκανες πολύ καλό στον εαυτό σου τελειώνοντάς το, γιατί ένιωσες πως σε φρόντιζες κι έκανες αυτό που σου έπρεπε όσο δύσκολο κι αν ήταν. Ή μετανιώνεις γιατί δεν πάλεψες, γιατί δεν έκανες ό,τι μπορούσες για να μην έρθει το τέλος. Γιατί τώρα σου λείπει.

Σου λείπει το χαμόγελο, το βλέμμα, η ζεστή αγκαλιά, τα δάχτυλα στο δέρμα, το κορμί στο κορμί. Σου λείπει το όλο που ήταν και το τίποτα μαζί. Τον θέλεις πίσω και τη θέλεις δίπλα σου. Γιατί οι στιγμές δεν ξεχνιούνται από τη μια μέρα στην άλλη κι οι αναμνήσεις είναι ζωντανές και ζωηρές στο μυαλό, έτοιμες να σε συνεπάρουν. Έτοιμες να σε κάνουν να πιάσεις το τηλέφωνο ή να πας από εκεί, να τον διεκδικήσεις πίσω ή να την παρακαλέσεις να γυρίσει. Πρέπει να το κάνεις όμως; Το να μας λείπει πραγματικά ο άλλος σημαίνει ότι είναι αυτό που χρειαζόμαστε;

Όχι απαραίτητα. Πιο πιθανώς, είναι αυτό που θέλουμε, όχι αυτό που χρειαζόμαστε. Η διαφορά μπορεί ν’ ακούγεται γελοία ξεκάθαρη, μα εκείνες τις αδύναμες στιγμές που το χέρι τρεμοπαίζει πάνω από το κινητό ή στο κουδούνι του σπιτιού, η διαφορά δε μας αγγίζει καν. Δεν τη βλέπουμε γιατί δεν μπορούμε ή μάλλον δε θέλουμε να τη δούμε. Γιατί στις τοξικές σχέσεις ή σ’ εκείνες τις «σκέτο» βλαβερές, συναίσθημα και μυαλό μπερδεύονται, μπλοκάρουν και εκρήγνυνται κι όχι με τον θετικό τρόπο που αφήνει πεταλούδες και καρδούλες να πέφτουν έπειτα τα πυροτεχνήματα.

Συνέχεια άρθρου εδώ

Πηγή: pillowfights.gr