Μήπως “φταις” εσύ που σε εγκαταλείπουν οι άνδρες;

Σε σύγκριση με τα ζώα, οι άνθρωποι παραμένουμε για εντυπωσιακά μεγαλύτερο χρονικό διάστημα εξαρτημένοι από τους γονείς μας. Γεννιόμαστε εντελώς αβοήθητοι, ανίκανοι ακόμα και να γυρίσουμε πλευρό, ή να σηκώσουμε το κεφάλι μας. Ακόμα και μετά από ένα χρόνο, μόλις που μπορούμε να περπατήσουμε και να φάμε μόνοι μας.

Πρέπει να περάσουν σχεδόν είκοσι χρόνια, μέχρι να μας αναγνωρίσει η κοινωνία ως ενήλικους ικανούς να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους.

Οι αναπτυξιακοί ψυχολόγοι έχουν μελετήσει την προσκόλληση των βρεφών στο άτομο που τα φροντίζει — συνηθέστερα στη μητέρα. Επειδή ακριβώς η επιβίωση των βρεφών εξαρτάται ολοκληρωτικά από τη μητέρα, αντιδρούν αυτόματα στον αποχωρισμό τους απ’ αυτήν. Δεν το παίρνουν αψήφιστα αν εκείνη τα αφήσει ολομόναχα ειδικά σε άγνωστο περιβάλλον. Την χρησιμοποιούν σαν ασφαλή βάση, απ’ την οποία μπορούν να εφορμούν για ν’ ανακαλύψουν τον κόσμο. Αν συμβεί κάτι που τα τρομάξει, θα τρέξουν ολοταχώς πίσω στην αγκαλιά της.

Οι ψυχολόγοι θεωρούν ότι αν η μητέρα συνειδητοποιεί το άγχος του παιδιού, και δεν το εγκαταλείπει ποτέ απότομα, αλλά αφού πρώτα έχει βεβαιωθεί ότι έχει εξοικειωθεί με τα νέα πρόσωπα του περιβάλλοντος, τότε το παιδί αναπτύσσει “ασφαλείς σχέσεις”. Μαθαίνει να εμπιστεύεται τους γύρω του, γιατί ξέρει ότι θα είναι κοντά του όταν τους χρειαστεί και ότι δεν πρόκειται να το εγκαταλείψουν.

Από την άλλη, αν η μητέρα δεν συνειδητοποιεί το άγχος του παιδιού, αν δεν προσέχει να το αποχωρίζεται ομαλά, και ειδικά αν το απορρίπτει, το παιδί δεν θα αναπτύξει ποτέ μια ασφαλή σχέση. Δεν θα μάθει να εμπιστεύεται τους άλλους ούτε να πιστεύει ότι θα είναι κοντά του αν τους χρειαστεί, αφού αυτό δεν του συνέβη ποτέ. Κάποια γενετική προδιάθεση μπορεί να κάνει αυτές τις εμπειρίες ακόμα πιο δυσάρεστες γι’ αυτό το παιδί.

Οι ψυχολόγοι τείνουν να πιστεύουν ότι αυτές οι πρωταρχικές εμπειρίες είναι σημαντικότερες από τις μεταγενέστερες, γιατί τα πρώτα αυτά βιώματα είναι τα θεμέλια της γνώσης, πάνω στα οποία το παιδί χτίζει το δικό του μοντέλο για τον κόσμο. Ωστόσο, πρέπει να παραδεχτούμε ότι οι μεταγενέστερες εμπειρίες έχουν τη δυνατότητα να επηρεάσουν τις αρχικές. Τα παιδιά που μεγάλωσαν δίπλα σε ασυνεπή άτομα, μπορεί στη συνέχεια να δεχτούν τη φροντίδα υπεύθυνων ανθρώπων, και να μάθουν να εμπιστεύονται περισσότερο το περιβάλλον τους. Δυστυχώς, οι αρχικές εμπειρίες έχουν την τάση να προδικάζουν και τις μεταγενέστερες. Τα παιδιά δεν έχουν την πολυτέλεια να διαλέγουν τους γονείς τους. Συνήθως, ένας γονιός ασυνεπής και αδιάφορος απέναντι στα παιδιά του εξαρχής, μάλλον θα συνεχίσει να είναι ασυνεπής και αδιάφορος όταν αυτά μεγαλώσουν.

Αν το περιβάλλον που μεγαλώσαμε δεν μας έμαθε να εμπιστευόμαστε τους άλλους, και επιπλέον είχαμε τη γενετική προδιάθεση να μεγαλοποιούμε αυτές τις τραυματικές εμπειρίες, μπορεί να εξελιχτούμε σε έναν ενήλικο ιδιαίτερα ευαίσθητο σε ενδείξεις εγκατάλειψης ή απόρριψης. Μπορεί να μη μας είναι εύκολο να αποχωριστούμε το σύντροφό μας. Ένα απλό επαγγελματικό ταξίδι που τον παίρνει μακριά μας για μια βδομάδα μπορεί να φαντάζει ως απειλή. Ακόμα κι όταν επιστρέψει, δεν μπορούμε να κρύψουμε τελείως το θυμό μας: «Πώς μπόρεσες να μ’ αφήσεις τόσες μέρες;».

Συνέχεια άρθρου εδώ

Πηγή: youweekly.gr