Βράδυ, φώτα κλειστά, νεκρική σιγή στο σπίτι,  δεν μιλάμε μεταξύ μας, δεν κοιταζόμαστε καν.

Εσύ και το πείσμα σου το γαϊδουρινό στο ένα δωμάτιο και εγώ με τα νεύρα μου και τον εγωισμό μου στο άλλο.

Δεν αντέχεται η κατάσταση αυτή, όμως σηκώνομαι, περπατάω προς τα εκεί που είσαι, σε συναντάω στα μισά της διαδρομής, ο θυμός με φουντώνει ακόμα περισσότερο, σε κοιτάω και σκέφτομαι αν τελικά αξίζει να είμαστε μαζί, αν θα αντέξουμε και άλλο, αν θα ξεπεράσουμε και αυτόν τον καυγά.

Με κοιτάς βαθιά στα μάτια, το βλέμμα σου ξαφνικά  γλυκαίνει, δεν πτοούμαι και σου χαμογελάω ειρωνικά, αγριεύεις, το διακρίνω στην φλέβα που πετάει στο μέτωπο σου. Τώρα σε κοιτάω σοβαρά, πάω να σε προσπεράσω αλλά με κρατάς σφιχτά, προσπαθώ να αρθρώσω λέξεις, λέξεις βαριές, μα δεν μπορώ.

Τελικά ένα συγγνώμη ακούγεται και από τους δύο μας και πέφτουμε ο ένας στην αγκαλιά του άλλου χωρίς δεύτερες σκέψεις. Αυτό ήταν, τα μούτρα και τα νεύρα τα διαδέχτηκαν τώρα τα φιλιά και οι αγκαλιές.

Ο εγωισμός μπήκε στην άκρη και εγώ πήρα την απάντηση μου, αν αξίζει να είμαστε μαζί. Ναι λοιπόν,  αξίζει,  γιατί οι αληθινές σχέσεις είναι αυτές που έχουνε περάσει από σαράντα κύματα αλλά ακόμα κρατιούνται γερές και σταθερές. Ξέρεις γιατί; Γιατί είναι μαζί από επιλογή όχι από ανάγκη, γιατί έχουν αποφασίσει ότι θα είναι μαζί και στα εύκολα και στα δύσκολα και στις καταιγίδες αλλά και στις ηλιοφάνειες. Δεν είναι μαζί επειδή δεν μπορούν χωριά, επειδή συνήθισαν, αλλά επειδή ενώ μπορούν να ζήσουν χωριστά εκείνοι προτιμούν να χαράζουν μια κοινή πορεία μαζί.

Και προπαντός γιατί όταν κάτι χαλάει, να καλή ώρα, μεταξύ τους δεν το πετάνε, δεν το αφήνουν αλλά το φτιάχνουν και παλεύουν να βρουν την άκρη. Για αυτό μια σχέση φαίνεται αν αξίζει μετά τον καυγά και όχι μόνο τον πρώτο καυγά αλλά μετά από κάθε καυγά. Εκεί όπου έχουν ειπωθεί βαριές κουβέντες, κατηγορίες ,προσβλητικά σχόλια, ειρωνικοί τόνοι, θυμωμένες φωνές, λυπημένα βλέμματα.

Διαβάστε περισσότερα εδώ: fumara.gr