Ημέρα της Μητέρας | Οι συγκινητικές ιστορίες γυναικών που έγιναν μαμάδες μέσω της υιοθεσίας!

Με φυσικό τοκετό, με καισαρική ή με… την καρδιά. Μητέρες που απέκτησαν τα παιδιά τους από μια άλλη διαδρομή, αυτή της υιοθεσίας. Όπως λένε όμως στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, το βίωμα, η αγάπη, η αγωνία είναι ακριβώς ίδια.

Γιορτάζουν την Ημέρα της Μητέρας, μαζί με γενέθλια, ονομαστικές γιορτές αλλά και άλλες επετείους, διαφορετικές. Την ημέρα που βρήκαν τα παιδιά τους σε κάποιο ορφανοτροφείο της Αιθιοπίας, την ημέρα που γνώρισαν την κόρη τους στο Αγλαΐα Κυριακού, την ημέρα που τελεσιδίκησε η απόφαση της υιοθεσίας και επιτέλους τελείωσε ο φόβος του ενδεχόμενου αποχωρισμού.

«Ερωτας με την πρώτη ματιά»
«Ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά» λέει η Βασιλική για την κόρη της Ε., όταν την πρωτογνώρισε στο παιδικό νοσοκομείο όπου προσέφερε εθελοντικές υπηρεσίες ως ψυχολόγος. «Έχω γνωρίσει πάρα πολλά παιδιά στη ζωή μου και λόγω επαγγέλματος βλέπω παιδιά. Δε μου είχε ξανασυμβεί αυτό. Φαινόταν ότι είναι ένα παιδάκι παραμελημένο, 3,5 ετών, δεν μιλούσε ιδιαίτερα, είχε μια περιβαλλοντική στέρηση. Γενικά δεν είχαμε πολλές πληροφορίες για το παρελθόν της. Έτσι ξεκίνησε όλη η ιστορία».

Όσο διαρκούσε η προσπάθεια της Βασιλικής να φέρει κοντά της την Ε., απέναντι στις απαραίτητες νομικές διαδικασίες αλλά και την γραφειοκρατία, από ευτυχείς συγκυρίες έμεινε έγκυος. «Βέβαια όταν ξεκίνησε η ιστορία με την Ε. βγήκα τελείως από την φάση του να γεννήσω παιδί, δε με ένοιαζε πια, ένιωθα πλήρης. Μέχρι τότε προσπαθούσα. Στην γέννα της δεύτερης κόρης μου ήταν μέσα και η Ε. Ήμουν έγκυος, με έβλεπε. Αλλά η εμπειρία της γέννας όπως έγινε ήταν ξεχωριστή. Το μόνο που με στεναχωρούσε ήταν πως λόγω καθεστώτος αναδοχής η Ε. θα έπρεπε και πάλι να επιστρέψει στο νηπιοτροφείο» εξομολογείται στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η Βασιλική.

«Ατελείωτη φροντίδα, ενθουσιασμός, λαχτάρα, φόβος»
Η ιστορία της Άρτεμις ξεκίνησε από την προσπάθεια της να αποκτήσει παιδί με εξωσωματική. Μετά από κάποιες αποτυχημένες προσπάθειες, εκείνη και ο σύζυγος της αποφάσισαν να απευθυνθούν στη Διεθνή Κοινωνική Υπηρεσία για διακρατική υιοθεσία από την Αιθιοπία. «Έφτασα και την επόμενη ημέρα ήταν το δικαστήριο, οπότε φαντάσου ότι την προηγούμενη ταξίδευα σαν μια ελεύθερη γυναίκα και ξαφνικά την επόμενη βρέθηκα με ένα μωρό. Ήταν ένα σοκ. Φόβος, ενθουσιασμός, τώρα αυτό δικό μου είναι; Το κρατάω; Θα μου το πάρουν πίσω;» λέει.

Ο Μάξιμος υιοθετήθηκε μόλις 8,5 μηνών και ήταν ένα ταλαιπωρημένο μωρό. «Δεν ζύγιζε ούτε 5 κιλά. Ήταν αρρωστούλης, δηλαδή είχε ωτίτιδα, ουρολοίμωξη, βήχα, το δέρμα του ήταν συγκαμένο». Η πρώτη και μοναδική επιθυμία της Άρτεμις ήταν να τον περιποιηθεί: «Θυμάμαι με το που τον πήρα στα χέρια μου ήθελα να τον πλύνω, τον έφτιαξα, του έβαλα τα ωραία του τα ρουχαλάκια. Φροντίδα, ατελείωτη φροντίδα, ενθουσιασμός, λαχτάρα, φόβος. Η αγάπη έρχεται σιγά-σιγά, όπως έγινε και με την Αριάδνη εξάλλου». Και η Άρτεμις, λίγα χρόνια αργότερα, έγινε ξανά μητέρα γεννώντας ένα κορίτσι, την Αριάδνη. Μάλιστα, λέει γελώντας, «στην Αριάδνη ήταν όλα πιο εύκολα γιατί είχα ήδη ζήσει τον Μάξιμο και ήξερα τι με περίμενε. Μπορώ να σου πω ότι ο Μάξιμος ήταν πολύ πιο εύκολο μωρό. Τον έβαζες για ύπνο στις 7-7.30μμ και ξύπναγε στις 10 το πρωί».

Η Άρτεμις εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ γιατί οδηγήθηκε στην υιοθεσία: «Ήθελα να γίνω μητέρα. Θεωρούσα ότι δεν έχει σημασία είτε είναι από γέννα, είτε είναι από υιοθεσία, το βασικό είναι να έχουμε ένα μωρό. Θέλαμε να μεγαλώσουμε την οικογένεια μας. Αρχικά, απευθυνθήκαμε στο “Μητέρα”. Είδαμε ότι οι χρόνοι είναι εξωφρενικοί κι έτσι αναζητήσαμε άλλες εναλλακτικές. Δεν με ένοιαζε το παιδί να είναι η γονιδιακή συνέχεια του εαυτού μου. Ήθελα να δώσω όλη μου την αγάπη, τη φροντίδα, ό,τι μπορούσαμε να του προσφέρουμε. Θεωρώ δηλαδή ότι τα παιδιά είναι συνέχεια μας ούτως ή άλλως, με την έννοια ότι όλα αυτά που έχουν πάρει από εσένα τα συνεχίζουν. Δηλαδή, τη συνέχεια τη φτιάχνουμε εμείς, με την έννοια ότι αυτό που τους προσφέρουμε, αυτό αντιγράφουν τα παιδιά, αυτό μαθαίνουν».

Διαβάστε περισσότερα εδώ: iefimerida.gr