«Αθήνα μου» | Το ζεϊμπέκικο-σταθμός στην καριέρα του Κωνσταντίνου Αργυρού

Όταν πριν από 12 χρόνια ο άγνωστος τότε Κωνσταντίνος Αργυρός κατέβαινε καλοκαίρι από την Θεσσαλονίκη στην Αθήνα, ήταν ο τρίτος τραγουδιστής στο σχήμα γνωστού νυχτερινού… ναού της παραλιακής.

Ξεχώριζε, όμως, έχοντας από τότε την στόφα του σταρ -κάτι που διέκρινε ο μαέστρος του σχήματος, βλέποντας πόσο «πέρναγε», ειδικά στο γυναικείο κοινό, ο νεαρός τραγουδιστής. Προσπάθησε να πείσει μάλιστα τον επιχειρηματία του μαγαζιού να «επενδύσει» πάνω του, αλλά ο τελευταίος δεν πίστεψε ότι ο Αργυρός «το έχει» και σήμερα μάλλον το έχει μετανιώσει.

Πέντε χρόνια μετά απο εκείνο το καλοκαίρι, ο γοητευτικός τραγουδιστής ήταν το πρώτο όνομα στα νυχτερινά κέντρα που εμφανιζόταν, «φορτωμένος» με τραγούδια-επιτυχίες. Προικισμένος με μια καλή φωνή, χαμηλών τόνων και μακριά από την άσκοπη δημοσιότητα, ο Αργυρός εδώ και λίγες ημέρες συζητιέται πολύ -και όχι άδικα.

Το καινούργιο του τραγούδι, με τίτλο «Αθήνα μου», δεν είναι απλά μια πολύ καλή σύνθεση. Είναι κάτι τελείως διαφορετικό απ’ όλα όσα έχει ερμηνεύσει μέχρι τώρα στην διαδρομή του. Ο Λευτέρης Κιντάτος, που υπογράφει την μουσική και τους στίχους, έδωσε ένα διαφορετικό ζεϊμπέκικο, από αυτά που ακούς και σου μένουν όχι ως επιτυχία της μιας χρονιάς, αλλά για πάντα. Βοηθάει πολύ το μουσικό ύφος του τραγουδιού και η ενορχήστρωση του Παναγιώτη Μπρακούλια, που «φλερτάρει» πολύ με κάποια επικά ζεϊμπέκικα του Θάνου Μικρούτσικου, όπως την «Ρόζα». Όμως, οι στίχοι είναι «όλα τα λεφτά» στο συγκεκριμένο κομμάτι, αφού ξεφεύγουν από τις συνηθισμένες ρίμες της… καψούρας και του πόνου, στοιχεία τα οποία υπάρχουν στο κομμάτι, αλλά δεν είναι τα πρωτεύοντα.

Τα στενά του Φιλοπάππου, τα γιασεμιά, το νυχτολούλουδο, ο Τσιτσάνης, η λατέρνα, η γκιλοτίνα, είναι φράσεις και λέξεις που δύσκολα μπορούν να συγκινήσουν στην εποχή μας. Μια εποχή που η ελληνική δισκογραφία, με λιγοστές εξαιρέσεις, πετάει τραγούδια «copy paste» σε ένα κοινό, το οποίο «χωνεύει» με την ίδια ευκολία τον Snik,την Φουρέιρα και τον Κιάμο, παρέα με τον Ρέμο και τον Τερζή.

Πληροφορίες λένε ότι, όταν άκουσε για πρώτη φορά το τραγούδι, το βρήκε ιδιαίτερο και σίγουρα όχι εύκολο, ενώ φέρεται να είχε κάποιες επιφυλάξεις για το αν πρέπει να το πει. Κάτι μάλλον λογικό, αφού ήταν τελείως διαφορετικό από αυτά που έχει ερμηνεύσει μέχρι τώρα στην διαδρομή του. Τελικά όμως επέλεξε να μπει στο στούντιο και μάλλον έκανε πολύ καλά.