9 κλασικές σκέψεις που κάνεις όταν είσαι κολλημένος στην κίνηση!

Τις στιγμές που ο χρόνος παγώνει και γεμίζει με τρόμο τη μικρή ζωή μας… Τις στιγμές που η ακινησία του δρόμου θυμίζει την ακινησία του νεκρού σώματος, την ακαμψία του θανάτου… Αυτές τις στιγμές ο χειρότερος εαυτός μας, έρχεται για να φυλάξει τη φλόγα μέσα στο κορμί μας ζωντανή. Τότε είναι που μας γεμίζει με άσχημες, με άδικες σκέψεις για τους διπλανούς, για τα διπλανά αυτοκίνητα, για την τροχαία, για τους πεζούς, για ό, τι κινείται ή δεν κινείται πάνω στο δρόμο μας.

Ο χειρότερος εαυτός γεννά σκέψεις άλλοτε ντροπιαστικές αλλά απολύτως λογικές, και άλλοτε ντροπιαστικές αλλά απολύτως παράλογες.

9 τέτοιες σκέψεις, τις έχουμε κάνει όλοι κάποια στιγμή που νιώσαμε τον εαυτό μας να βυθίζεται αργά στην κινούμενη άμμο της ασφάλτου.

Πσσσσσσσσσσ… “κινούμενη άμμος της ασφάλτου”.

Κανένα νόημα.

Δες τουλάχιστον αυτές τις σκέψεις. Αυτές μπορεί να βγάζουν λίγο.

1. “Μη βρέξει λίγο, αμέσως να πάρουν όλοι τα αυτοκίνητά τους”.

Πόσο όψιμοι οι φανς των λεωφορείων και των τρόλεϊ, όταν με την πρώτη δυσκολία γυρνάνε την πλάτη τους στην ταλαιπωρία και τους εφαψίες; Επίσης δεν έχει καμία σημασία που εσύ που το σκέφτεσαι αυτό, βρίσκεσαι μέσα στο αυτοκίνητό σου. Και ξέρεις γιατί; Γιατί εσύ το παίρνεις κάθε μέρα, αυτοί όχι. Εσύ έχεις το δικαίωμα τη μέρα που βρέχει να ακούς τον Τράγκα να λέει ασυναρτησίες πίσω από ένα τιμόνι, αυτοί όμως όχι. Οφείλουν ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ να αποδείξουν την αφοσίωσή τους στα τρόλεϊ, τα λεωφορεία και τις μεταδιδόμενες ασθένειες.

2. “Πρέπει να έχει γίνει ατύχημα, ελπίζω να ‘ναι κάτι σοβαρό, μην ταλαιπωρούμαστε και τζάμπα”.

Σκατόψυχη σκέψη, αλλά αυτό μας κάνει ανθρώπους: οι σκατόψυχες σκέψεις που (καμιά φορά) μετανιώνουμε. Βέβαια, κι άλλα πράγματα μας κάνουν ανθρώπους, αλλά απ’ αυτό με συμφέρει να πιαστώ τώρα. Κοίτα. Αυτά είναι τα χέρια μου, τα έχω σηκώσει και πιάνομαι απ’ αυτό. Συνεχίζω να πιάνομαι, δεν τ’ αφήνω με τίποτα. Κοίτα.

3. “Να ανεβάσω στόρι τη φάτσα μου δυσαρεστημένη, την κίνηση ή ένα θρόου μπακ από τις διακοπές μου και ‘τέηκ μι μπακ, έντλες σάμερ'”;

‘Έντλες σάμερ’, μην το σκέφτεσαι καν, τρελαινόμαστε για επιπλέον φωτογραφίες απ’ το ξερόνησο που σε πήγε ο Ζυμαρούλης σου, οι φωτός που ανέβαζες τότε τι να μας κάνουν; Χορταίνεις μωρέ με 850 φώτος μέσα σε ένα τριήμερο;

4. “Έπρεπε να πάω απ’ την άλλη”.

Δεν έχει σημασία που δεν υπάρχει άλλη, ούτε που αν υπήρχε θα έπρεπε να έχει σε κάθε φανάρι μία μικρή κοσμική σκουλικότρυπα για να σε τηλεμεταφέρει, γιατί προφανώς η “άλλη” είναι 500 χλμ μεγαλύτερη διαδρομή. Εσύ έπρεπε να πας απ’ την άλλη. Αν δεν είναι σκέψη και είναι κάτι που στο λέει ο διπλανός σου, γίνεται αφορμή για απροειδοποίητο άνοιγμα πόρτας και υποχρεωτικό κίκι τσάλεντζ πάνω στο καπό διερχόμενου αυτοκινήτου.

Κίκι, ντου γιου λοβ μι;