Σε ποιες συμπεριφορές πρέπει να θέτουν όρια οι γονείς;

Για τα παιδιά, ιδίως τα μικρότερα, η επίλυση προβλημάτων έχει αφετηρία τους γονείς, οι οποίοι θέτουν όρια σε ανάρμοστες συμπεριφορές. Ένα παιδί για παράδειγμα, απογοητεύεται και εκφράζει αυτό το αρνητικό συναίσθημα με ανάρμοστο τρόπο: χτυπά ένα φίλο του, καταστρέφει ένα παιχνίδι του, βρίζει. Ο γονέας λοιπόν αναγνωρίζει το συναίσθημα πίσω από την κακή συμπεριφορά, βοηθά το παιδί να το κατονομάσει και στη συνέχεια του εξηγεί ότι ορισμένες μορφές συμπεριφοράς είναι ανάρμοστες και δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτές.

‘Επειτα θα το καθοδηγήσει έτσι ώστε να σκεφτεί καταλληλότερους τρόπους να χειριστεί τα αρνητικά του συναισθήματα. «Είσαι θυμωμένος επειδή ο Φάνης σου πήρε το παιχνίδι», λέει ο γονέας. Και συνεχίζει: «Το ίδιο Θα ήμουν κι εγώ. Δεν είναι όμως σωστό να τον χτυπάς. Τι διαφορετικό θα μπορούσες να κάνεις;». ‘Η λέει: «Είναι λογικό να ζηλεύεις την αδελφή σου που πρόλαβε να καθίσει πριν από εσένα στο μπροστινό κάθισμα του αυτοκινήτου, αλλά δεν είναι σωστό να λες αυτές τις άσχημες λέξεις. Μπορείς να σκεφθείς κάποιον άλλο τρόπο για να εκφράσεις τα συναισθήματά σου;».

‘Οπως δίδαξε και ο Ginott (εκπαιδευτικός, παιδοψυχολόγος, ψυχοθεραπευτής και συγγραφέας συμβουλευτικών βιβλίων για γονείς, εισήγαγε την έννοια του «γονέα-ελικόπτερου» (helicopter parent) στο βιβλίο του «Γονείς και Έφηβοι»), είναι σημαντικό για τα παιδιά να καταλάβουν ότι το πρόβλημα δεν είναι τα συναισθήματά τους αλλά η κακή συμπεριφoρά τους. ‘Ολα τα συναισθήματα και όλες οι επιθυμίες είναι αποδεκτές, δεν ισχύει όμως το ίδιο και για όλες τις συμπεριφορές. Το καθήκον των γονέων λοιπόν δεν είναι να θέτουν όρια στις επιθυμίες, αλλά στις συμπεριφορές.

Συνέχεια άρθρου εδώ

Πηγή: missbloom.gr