Όταν ένα άστρο πεθαίνει, γεννιούνται νέοι κόσμοι

credits: @thehappynewsgr

Αυτή η εικόνα δεν είναι απλώς εντυπωσιακή. Είναι μια στιγμή κοσμικού τέλους και αρχής μαζί. Το τηλεσκόπιο James Webb αποτύπωσε με πρωτοφανή λεπτομέρεια το τέλος της ζωής ενός άστρου, μέσα σε ένα από τα πιο γνωστά νεφελώματα του διαστήματος, σε απόσταση περίπου 650 ετών φωτός από τη Γη.

Στο κέντρο της εικόνας βρίσκεται ένα άστρο στα τελευταία στάδια της ύπαρξής του. Καθώς εξαντλεί τα καύσιμά του, αποβάλλει τεράστιες ποσότητες αερίων και σκόνης, δημιουργώντας ένα περίπλοκο και δυναμικό νεφέλωμα. Το φως του άστρου φωτίζει το περιβάλλον υλικό, αποκαλύπτοντας δομές που μοιάζουν σχεδόν ζωγραφισμένες.

Τα χρώματα που βλέπουμε δεν είναι τυχαία. Κάθε απόχρωση αντιστοιχεί σε διαφορετικές θερμοκρασίες, κινήσεις και χημικά στοιχεία. Μέσα από αυτές τις πληροφορίες, οι επιστήμονες μπορούν να «διαβάσουν» την ιστορία του άστρου και να κατανοήσουν τις διεργασίες που συμβαίνουν τη στιγμή του θανάτου του.

Κι όμως, αυτό το τέλος δεν είναι το τέλος των πάντων. Τα αέρια και τα στοιχεία που απελευθερώνονται —άνθρακας, οξυγόνο, άζωτο— αποτελούν τις πρώτες ύλες για τη δημιουργία νέων άστρων και πλανητών. Είναι ο κοσμικός κύκλος της ανακύκλωσης: από την καταστροφή γεννιέται η δημιουργία.

Με εικόνες σαν κι αυτή, το James Webb δεν μας δείχνει απλώς το Σύμπαν.
Μας θυμίζει ότι όλα όσα υπάρχουν, ακόμη και εμείς οι ίδιοι, είμαστε προϊόντα αρχαίων άστρων. Ότι η ζωή, σε κοσμική κλίμακα, γεννιέται μέσα από το τέλος.