Έρευνα: Η καθημερινότητα των Ελλήνων – Σπίτι, εργασία, άγχος και… συνεχής εγρήγορση

Καθημερινότητα. Μια λέξη που περιγράφει τα πάντα και ταυτόχρονα μας βαραίνει.

Σύμφωνα με πρόσφατες μελέτες σε ευρωπαϊκό επίπεδο —και με δεδομένα από το Ινστιτούτο Prolepsis και την Eurostat— η καθημερινή ζωή του σύγχρονου Έλληνα συνδυάζει αυξημένα επίπεδα άγχους, περιορισμένο προσωπικό χρόνο και υψηλή συναισθηματική κόπωση.

Τι δείχνουν τα στοιχεία:

• Το 63% των εργαζομένων δηλώνει ότι εργάζεται περισσότερες από 8 ώρες την ημέρα.
• Το 74% αναφέρει ότι «παίρνει τη δουλειά στο σπίτι», είτε κυριολεκτικά είτε στο μυαλό του.
• Πάνω από το 50% των ερωτηθέντων βιώνει καθημερινά στρες που επηρεάζει και τις οικογενειακές σχέσεις.
• Οι γυναίκες βιώνουν ακόμη υψηλότερα επίπεδα ψυχικής εξάντλησης, κυρίως λόγω της ταυτόχρονης διαχείρισης εργασίας, σπιτιού και φροντίδας παιδιών.

Το σπίτι: καταφύγιο ή χώρος πίεσης;

Αν και το σπίτι θα έπρεπε να είναι ο χώρος της ξεκούρασης, της σύνδεσης και της εσωτερικής ανασυγκρότησης, για πολλούς είναι συνέχεια της εργασιακής πίεσης. Εργασία από το σπίτι, υποχρεώσεις που δεν τελειώνουν ποτέ, και μια συνεχής αίσθηση ότι «κάτι ακόμα πρέπει να γίνει» μάς κρατούν σε εγρήγορση… μέχρι εξάντλησης.

Ο ρόλος της τεχνολογίας:

• Το 87% των ενηλίκων δηλώνει ότι χρησιμοποιεί το κινητό του συσκευή έως και 30 λεπτά πριν κοιμηθεί.
• Η συνεχής συνδεσιμότητα μάς έχει φέρει πιο κοντά με τον έξω κόσμο, αλλά μας έχει απομακρύνει από τον εαυτό μας και τους ανθρώπους του σπιτιού μας.

Μικρές λύσεις με μεγάλο αντίκτυπο:

Οι ειδικοί της ψυχικής υγείας προτείνουν απλές, αλλά ουσιαστικές αλλαγές στην καθημερινή ρουτίνα:

• 10 λεπτά ημερησίως χωρίς οθόνες ή ήχους, μόνο με ησυχία ή μουσική.
• Ένας καθημερινός περίπατος, ακόμα και γύρω από το τετράγωνο.
• Αποσύνδεση από τη δουλειά έστω μία ώρα πριν τον ύπνο.
• Συνειδητή αναπνοή ή διαλογισμός, ακόμα και για 3-5 λεπτά.

Η καθημερινότητά μας ίσως να μην μπορεί να αλλάξει ριζικά από τη μία μέρα στην άλλη. Αλλά μπορούμε εμείς να αλλάξουμε τον τρόπο που σχετιζόμαστε με αυτήν.
Το ζητούμενο δεν είναι να προλάβουμε τα πάντα – αλλά να μην ξεχάσουμε να ανασαίνουμε. Σώμα, νους και ψυχή, χρειάζονται χώρο και ρυθμό.
Αν δεν τον δώσουμε εμείς στον εαυτό μας, δύσκολα θα μας τον χαρίσει κάποιος άλλος.