103,8 δευτερόλεπτα μουσικής: «Take On Me»

Τρεις χιλιάδες καρέ, σχεδιασμένα ένα ένα με μολύβι. Τέσσερις μήνες δουλειάς για τέσσερα λεπτά.

Λονδίνο, 1985. Δύο εικαστικοί, ο Michael Patterson και η Candace Reckinger, κάθονται μπροστά σε κινηματογραφικά καρέ και αρχίζουν να σχεδιάζουν. Όχι μερικά. Τρεις χιλιάδες.

Ο σκηνοθέτης Steve Barron τους είχε ζητήσει κάτι που δεν είχε ξαναδοκιμαστεί σε αυτή την κλίμακα στο μουσικό βίντεο: ροτοσκόπηση. Γυρίζεις κανονικά, με ηθοποιούς, και μετά ζωγραφίζεις πάνω στο κάθε καρέ ξεχωριστά.

Η τεχνική υπήρχε από τις πρώτες δεκαετίες του κινηματογράφου. Κανείς όμως δεν την είχε χρησιμοποιήσει για να πει μια ιστορία αγάπης ανάμεσα σε ένα κορίτσι που κάθεται σε καφετέρια και έναν άντρα που ζει μέσα σε ένα κόμικ.

Σκεφτείτε τι σημαίνει αυτό στην πράξη. Κάθε δευτερόλεπτο που βλέπετε στην οθόνη είναι είκοσι τέσσερα σχέδια. Κάθε χειρονομία, κάθε βλέμμα, κάθε στροφή του κεφαλιού, ξαναζωγραφισμένη στο χαρτί.

Το σχέδιο πήρε δεκαέξι εβδομάδες. Ολόκληρη η παραγωγή, περίπου έξι μήνες. Για ένα βίντεο τεσσάρων λεπτών.

Το αποτέλεσμα σάρωσε. Το κλιπ έγινε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα της δεκαετίας, καθιέρωσε τους a-ha παγκοσμίως και έβαλε το μολύβι σε ένα μέσο που μέχρι τότε στηριζόταν αποκλειστικά στην κάμερα.

Τον Φεβρουάριο του 2020, το «Take On Me» ξεπέρασε το ένα δισεκατομμύριο προβολές στο YouTube.

Ένα βίντεο σχεδιασμένο στο χέρι, καρέ καρέ, από δύο ανθρώπους με μολύβια — το βλέπουν σήμερα δισεκατομμύρια, σε μια πλατφόρμα που δεν υπήρχε ούτε στη φαντασία τους όταν το έφτιαχναν.

Ταυτότητα

• Ερμηνεία: a-ha
• Σκηνοθεσία βίντεο: Steve Barron
• Σχέδιο: Michael Patterson, Candace Reckinger
• Κυκλοφορία: 1985
• Η στιγμή: Φεβρουάριος 2020 — 1 δισ. προβολές στο YouTube

Πηγές

• Smooth Radio
• Mental Floss
• Deadline

Κάθε μέρα, 103,8 δευτερόλεπτα μουσικής — μόνο στο City FM 103,8.