ΤΑΞΙΔΙΑ

Ανάμεσα στα κάστρα και τις αμμουδιές της, η Μεσσηνία κρύβει και μια πιο σιωπηλή ομορφιά: τις βυζαντινές εκκλησιές του κάμπου. Μια Κυριακή του Σεπτέμβρη, με το φως να γλυκαίνει και τα χωράφια να μυρίζουν φθινόπωρο, είναι η καλύτερη μέρα να τις επισκεφθείτε με τη σειρά — ένας κύκλος γεμάτος τρούλους, πέτρα και ησυχία. Ένας τόπος γεμάτος ιστορίες Στα χρόνια που η Πόλη όριζε τον Μοριά, ο μεσσηνιακός κάμπος γέμισε εκκλησιές […]

Στους παλιούς χάρτες ο Μεσσηνιακός κόλπος αλλάζει ονόματα: οι Βενετσιάνοι τον έγραφαν κόλπο της Κορώνης, οι Άγγλοι χαρτογράφοι κόλπο της Καλαμάτας. Εμείς τον λέμε απλώς «ο κόλπος μας» — και ένα Σάββατο του Σεπτέμβρη, με μαλακό φως και άδειους δρόμους, φτάνει για να τον γυρίσετε σχεδόν ολόκληρο με το αυτοκίνητο, από τη μία του άκρη ως την άλλη. Ένας τόπος γεμάτος ιστορίες Ο κόλπος είναι ένα πέταλο με την Καλαμάτα […]

Υπήρξε εποχή που η Καλαμάτα ξυπνούσε με σφυρίγματα. Τρένα φορτωμένα σταφίδα και λάδι ξεκινούσαν για τον Μοριά, επιβάτες με χαρτονένιες βαλίτσες έψαχναν θέση στα ξύλινα βαγόνια. Οι ράγες σήμερα σωπαίνουν — η βόλτα όμως στην ιστορία τους παραμένει από τις πιο όμορφες της πόλης, και μάλιστα χωρίς να χρειαστείτε καν αυτοκίνητο. Ένας τόπος γεμάτος ιστορίες Το πρώτο τρένο μπήκε στην Καλαμάτα τον Νοέμβριο του 1899, από τη γραμμή που κατέβαινε […]

Ο Σεπτέμβρης έχει τα προνόμιά του: η θάλασσα κρατά ακόμα τη ζέστη του Αυγούστου, οι αμμουδιές όμως όχι τον κόσμο του. Και για τέτοιες μέρες οι Χράνοι, εφτά χιλιόμετρα μετά το Πεταλίδι στον δρόμο της Κορώνης, είναι το πιο ταιριαστό σκηνικό: ένα ήσυχο παραθαλάσσιο χωριό με μια μεγάλη αμμουδιά μπροστά του και τον Ταΰγετο απέναντι, να το κοιτάζει από την άλλη όχθη του κόλπου. Ένας τόπος γεμάτος ιστορίες Οι Χράνοι […]

Η σημερινή βόλτα δεν θέλει βενζίνη ούτε μπαγκάζια — θέλει δέκα λεπτά περπάτημα στο ιστορικό κέντρο της Καλαμάτας. Δίπλα στην Υπαπαντή, πίσω από έναν ψηλό μαντρότοιχο, κρύβεται ένα μοναστήρι που κρατά ζωντανή την πιο φημισμένη τέχνη της πόλης: το μεταξωτό καλαματιανό μαντήλι. Περνάμε την αυλόπορτα και χαμηλώνουμε φωνή. Ένας τόπος γεμάτος ιστορίες Η Μονή των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης — η «Μονή Καλογραιών», όπως τη λέμε όλοι — ιδρύθηκε το […]

Υπάρχουν νομοί που δεν έχουν ούτε ένα αξιόλογο κάστρο. Η Πυλία έχει τρία, σε απόσταση αναπνοής μεταξύ τους — και μια μέρα του Σεπτέμβρη, με μαλακό φως και άδειους δρόμους, φτάνει για να τα δείτε όλα. Σήμερα χαράζουμε τον γύρο των κάστρων: Πύλος, Μεθώνη, Κορώνη. Ένας τόπος γεμάτος ιστορίες Η Μεθώνη και η Κορώνη ήταν «τα μάτια της Γαληνοτάτης» — τα δύο λιμάνια απ’ όπου η Βενετία επιτηρούσε τους θαλάσσιους […]

Καμιά εικοσαριά λεπτά από την πλατεία της Καλαμάτας υπάρχουν δύο χωριά που μοιράζονται ένα όνομα και μια θέα: οι Δολοί. Άνω και Κάτω, ο καθένας στη ράχη του, κοιτάζονται πάνω από ρεματιές με ελιές και κυπαρίσσια — και κοιτούν μαζί τον Μεσσηνιακό. Είναι η έξω Μάνη στην πιο ήσυχη εκδοχή της. Ένας τόπος γεμάτος ιστορίες Ο τόπος κατοικείται από τα προϊστορικά χρόνια — το μαρτυρούν ευρήματα σκορπισμένα στις γύρω ράχες. […]

Σήμερα, Κυριακή, αφήνουμε το αυτοκίνητο στη θέση του. Η πιο ωραία βόλτα της Καλαμάτας γίνεται με δύο ρόδες: ίσια, δίπλα στο κύμα, με τον Ταΰγετο από τη μία και τη θάλασσα από την άλλη. Η πόλη μας είναι επίπεδη σαν τραπέζι — δικαιολογία για ανηφόρα δεν υπάρχει. Ένας τόπος γεμάτος ιστορίες Αυτή η ακροθαλασσιά έθρεψε την πόλη: από το λιμάνι έφευγαν κάποτε η σταφίδα, το λάδι και τα μεταξωτά μαντήλια […]

Μετά την Κορώνη ο δρόμος δεν τελειώνει — στενεύει, μπαίνει στις ελιές και βγάζει στο Βασιλίτσι, το χωριό που φυλάει το νοτιότερο άκρο της Μεσσηνίας. Από εδώ και κάτω είναι μόνο ο Ακρίτας, το Βενέτικο και το ανοιχτό πέλαγος. Ο Σεπτέμβρης είναι η ώρα του: ήσυχος, ζεστός ακόμη, με τη θάλασσα στην καλύτερή της. Και οι ντόπιοι το ξέρουν καλά — όποιος φτάσει μια φορά ως εδώ κάτω, βρίσκει τρόπο […]