ΤΑΞΙΔΙΑ

Υπάρχουν χωριά που τα βλέπεις και καταλαβαίνεις αμέσως πως κάποτε ήταν αρχοντικά κεφαλοχώρια. Η Δημητσάνα, σκαρφαλωμένη στα 950 μέτρα πάνω από το φαράγγι του Λούσιου, είναι το σχολικό παράδειγμα: πέτρινα τριώροφα, καλντερίμια, καμπαναριά — κι από κάτω ένα ποτάμι που βουίζει όλο τον χρόνο. Η πρώτη μεγάλη φθινοπωρινή έξοδος της σειράς μας στην ορεινή Αρκαδία. Ένας τόπος γεμάτος ιστορίες Αν το Εικοσιένα είχε αποθήκη πυρομαχικών, ήταν εδώ: οι μπαρουτόμυλοι της […]

Μερικές βόλτες είναι λίγο και προσκύνημα. Σήμερα ανηφορίζουμε τη δυτική ακτή ως την κοιλάδα του Αλφειού, εκεί όπου για πάνω από χίλια χρόνια ο αρχαίος κόσμος άφηνε κατά μέρος τα όπλα για να τρέξει, να παλέψει και να στεφανωθεί με ένα κλαδί αγριελιάς. Και το καλύτερο: η Αρχαία Ολυμπία απέχει από την Καλαμάτα λιγότερο απ’ όσο νομίζετε. Ένας τόπος γεμάτος ιστορίες Από το 776 π.Χ. — έτσι τουλάχιστον μετρούσαν οι […]

Κυριακή του Οκτώβρη, και ψηλά στον Ταΰγετο ανοίγουν οι πρώτοι αχινοί — όχι της θάλασσας, του βουνού: οι αγκαθωτές φλούδες του κάστανου. Στα χωριά πάνω από την Καλαμάτα, στην Αρτεμισία, στη Νέδουσα, στις Πηγές και στην Αλαγονία, αρχίζει η πιο νόστιμη εποχή του χρόνου. Η σημερινή βόλτα έχει άρωμα ψημένου κάστανου. Ένας τόπος γεμάτος ιστορίες Για τα χωριά του βουνού η καστανιά δεν ήταν ποτέ διακοσμητικό δέντρο — ήταν σιτοβολώνας. […]

Το Σάββατο σηκώνει λίγο παραπάνω δρόμο, κι εμείς σήμερα τον κάνουμε: δύο ώρες από την Καλαμάτα, στην πόλη που πρωτοφόρεσε τον τίτλο της πρωτεύουσας. Το Ναύπλιο είναι φτιαγμένο για περπάτημα — καλντερίμια, μπουκαμβίλιες, βενετσιάνικα μπαλκόνια, δύο κάστρα να το φυλάνε από ψηλά κι ένα από τη θάλασσα. Ένας τόπος γεμάτος ιστορίες Εδώ χτύπησε για λίγα χρόνια η καρδιά του νεοσύστατου ελληνικού κράτους: το Ναύπλιο έγινε η πρώτη του πρωτεύουσα, ώσπου […]

Περνάτε τον Ταΰγετο από τον δρόμο της Λαγκάδας — έναν από τους ωραιότερους ορεινούς δρόμους της χώρας — και στην άλλη πλαγιά σάς περιμένει μια ολόκληρη βυζαντινή πολιτεία, απλωμένη στον λόφο σαν σκηνικό. Ο Μυστράς δεν είναι «ερείπια»: είναι μια πόλη με δρόμους, παλάτια, αρχοντικά κι εκκλησιές, που απλώς κάποια στιγμή σώπασε. Ένας τόπος γεμάτος ιστορίες Το κάστρο στην κορυφή το έχτισε το 1249 ο Φράγκος Γουλιέλμος Βιλλεαρδουίνος· λίγα χρόνια […]

Το ξέρουμε όλοι καλοκαιρινό: βουτιές, ψυγειάκια, ουρές στα στενά του μονοπατιού. Μόνο που το Πολυλίμνιο έχει και δεύτερη ζωή, κι αυτή αρχίζει τώρα, με τα πρωτοβρόχια. Τον Οκτώβρη το φαράγγι κατεβάζει ξανά νερό, αδειάζει από κόσμο και ξαναγίνεται αυτό που ήταν πάντα: ένα ρέμα που παίζει τη δική του μουσική για λίγους. Ένας τόπος γεμάτος ιστορίες Οι παλιοί στα γύρω χωριά έλεγαν πως στην Κάδη, τη λίμνη με τον ψηλότερο […]

Κάποια στιγμή, εκεί ανάμεσα στα τέλη του Σεπτέμβρη και τις αρχές του Οκτώβρη, θα συμβεί: ο ουρανός θα βαρύνει πάνω από τον Ταΰγετο και θα έρθουν τα πρωτοβρόχια. Για τις ελιές είναι ευλογία· για τις βόλτες, καθόλου καταστροφή. Οι καλές βόλτες δεν ακυρώνονται — απλώς αλλάζουν στέγη. Ιδού λοιπόν το σχέδιο Β της Μεσσηνίας για τις μέρες με συννεφιά. Ένας τόπος γεμάτος ιστορίες Ακόμα και το πιο διάσημο «λουτρό» της […]

Υπάρχουν δρόμοι που είναι προορισμός από μόνοι τους. Η παραλιακή της Μάνης — από τη Βέργα ως εκεί που τελειώνει ο νομός — είναι ο δικός μας: πενήντα πέντε χιλιόμετρα που διαβάζονται σαν κομπολόι, χάντρα τη χάντρα, λιμανάκι το λιμανάκι. Σήμερα δεν βιαζόμαστε να φτάσουμε πουθενά· σήμερα ο σκοπός είναι οι στάσεις. Ένας τόπος γεμάτος ιστορίες Ώσπου να ανοίξει η δημοσιά, η έξω Μάνη κοιτούσε τη θάλασσα: οι βάρκες ήταν […]

Αν η Μεσσηνία είχε άρωμα, θα ήταν αυτό: λιόφυλλο, χώμα και λίγο αλάτι από τον κόλπο. Ο κάμπος μας είναι μια θάλασσα από ελιές — και τώρα, τέλη Σεπτέμβρη, λίγο πριν αρχίσει το λιομάζωμα, είναι η καλύτερη στιγμή να τη διασχίσετε: τα δέντρα βαριά από καρπό, τα χωριά να ετοιμάζονται, ο τόπος ολόκληρος να κρατά την ανάσα του. Ένας τόπος γεμάτος ιστορίες Το λάδι εδώ δεν είναι προϊόν· είναι βιογραφία. […]