Η βόλτα της ημέρας

Στα 1.150 μέτρα, στη νοτιοανατολική πλευρά του Πάρνωνα, μια πλατεία με αιωνόβια πλατάνια και πέτρινες βρύσες σας περιμένει σαν να σταμάτησε ο χρόνος. Τον Κοσμά τον λένε «μπαλκόνι της Κυνουρίας» και, με καθαρό ουρανό, η ματιά φτάνει ως την Ύδρα και τις Σπέτσες.

Πεύκα, ησυχία και ένα θέατρο που μοιάζει να φυτρώνει από την πλαγιά. Αφήστε ένα κέρμα να πέσει στο κέντρο της ορχήστρας και θα το ακούσουν ως την τελευταία σειρά.

Στα 900 μέτρα, ανάμεσα στον Χελμό και τη Ζήρεια, μια λίμνη στο χρώμα του σμαραγδιού καθρεφτίζει έλατα και τα πρώτα κίτρινα φύλλα. Το φθινόπωρο είναι η εποχή της.

Ένας βράχος που κόβεται απότομα πάνω από τον Αλφειό, πέτρινα σπίτια κολλημένα στην πλαγιά του και στην κορυφή ένα φράγκικο κάστρο. Όσοι μεγαλώσαμε με δραχμές την έχουμε κρατήσει στα χέρια μας: η Καρύταινα ήταν στην πίσω όψη του πεντοχίλιαρου.

Νεοκλασικά σπίτια σκαρφαλωμένα στην πλαγιά, ψαροκάικα δεμένα στην προκυμαία και χταπόδια απλωμένα στον ήλιο. Τον Οκτώβρη το Γύθειο ξαναβρίσκει τον ρυθμό του: τα πλήθη του καλοκαιριού έφυγαν, οι ντόπιοι έμειναν.

Ο δρόμος με τις λεύκες ανηφορίζει από το Φίχτι, περνά από το χωριό και σταματά κάτω από έναν απότομο λόφο. Εκεί πάνω, πέτρες τόσο μεγάλες, που οι αρχαίοι τις απέδιδαν σε Κύκλωπες.

Λίγο πάνω από την Αρχαία Ολυμπία, ο δρόμος βγαίνει σε ένα οροπέδιο και το τοπίο γεμίζει βελανιδιές. Για εμάς που μεγαλώσαμε ανάμεσα σε ελιές, είναι σαν να αλλάζουμε πλανήτη.

Ο δρόμος ανεβαίνει στροφή τη στροφή, ώσπου μένουν μόνο βράχια, ουρανός και μια μεγάλη λευκή τέντα. Από κάτω της στέκει, πάνω από 2.400 χρόνια τώρα, ο ναός του Επικούριου Απόλλωνα.